روی میزی شیشه‌ای در دفتری پرنور، تابلوی اسمی گذاشته‌اند. رویش نوشته نایلا ورنون. زنی که پشت میز نشسته کت صورتی پوشیده و با چانه‌ای بالا به حرف‌های مهمانش گوش می‌دهد. از سر تا پا رئیس است.
او چند کسب‌وکار را تنهایی راه انداخته است. اما کودکی‌اش را به یاد نمی‌آورد. همین جای خالی کل داستان سریال Lost and Found است، و من بیشتر از آنچه انتظار داشتم از آن خوشم آمد.
اول جواب من
شبی که دلتان چیزی آرام می‌خواهد سراغش بروید. معمایی آهسته درباره حافظه و خانواده است، با کمی عاشقانه در حاشیه. منتظر سیلی در جشن عروسی یا میلیاردری با هویت پنهان نباشید.
طرفداران انتقام بهتر است مستقیم بروند سراغ پیشنهاد جایگزین در پایین صفحه. آدم‌های صبور، بمانید.
ماجرا به زبان ساده
تصادفی در کودکی مادر نایلا را کشت و حافظه او را پاک کرد. او در خانواده لومی یانگ بزرگ شد و هیچ‌وقت نفهمید از کجا آمده است. حالا در بزرگسالی پول دارد، کار دارد و زندگی‌ای دارد که خودش ساخته، ولی سال‌های گم‌شده مدام آزارش می‌دهند.
بعد از تلاش‌های دردناک زیاد برای به یاد آوردن، نایلا نزدیک است دست بکشد. آن وقت فلیکس کمبل، دوست نزدیک مردی به نام رافائل، پیشنهاد می‌کند کمکش کند تا گمشده‌اش را پیدا کند. معما از همین پیشنهاد راه می‌افتد.
چیزهایی که برای من جواب می‌دهد
وقتی داستان شروع می‌شود، نایلا از قبل موفق است. زنی بالغ است که تصمیم می‌گیرد به گذشته نگاه کند، و این کار را از موضع قدرت انجام می‌دهد. همین انتخاب لحن کل سریال را از بیشتر داستان‌های فراموشی پخته‌تر و محکم‌تر می‌کند.
از قهرمان‌هایی که منتظر نجات می‌مانند خسته‌ام. نایلا چک‌هایش را خودش امضا می‌کند و باز هم دنبال گذشته‌اش می‌رود.
نقطه قوت دوم خانواده است. کسانی او را بزرگ کرده‌اند که پدر و مادرش نیستند، پس هر سرنخی از کودکی‌اش چیزی هم درباره خانواده یانگ می‌گوید. معما به همان اندازه که درباره اتفاق آن روز است، درباره کسانی است که او را بزرگ کردند.
غمی هم لای این ماجرا پیچیده شده است. همان تصادفی که حافظه‌اش را برد مادرش را هم برد، پس به یاد آوردن یعنی از دست دادن دوباره مادر. به نظرم این هوشمندانه‌ترین ایده داستان است.
توضیح می‌دهد چرا زنی که سر کار این‌قدر قاطع است، سال‌ها جلوی گذشته خودش درجا زده است. اهمیت کمک فلیکس هم از همین‌جا می‌آید.
چه کسانی در قاب‌ها هستند
قاب‌های سریال دنیایی آرام و پرنور نشان می‌دهند. زن جوان موبوری با همان پیراهن فیروزه‌ای مهمان دفتر، روی مبلی سفید با گوشی‌اش ور می‌رود. مردی با کت و شلوار سه‌تکه قهوه‌ای پشت لپ‌تاپ تایپ می‌کند و از خودش راضی به نظر می‌آید.
خلاصه داستان نمی‌گوید این دو نفر چه کسانی هستند، پس من هم حدس نمی‌زنم. چیزی که قاب‌ها نشان می‌دهند حال و هوای سریال است. روشنایی روز و اتاق‌های تمیز و گفت‌وگو پشت میز، به جای داد و فریاد زیر باران.
پیش از شروع بدانید
داستان‌های فراموشی با سرنخ‌هایشان زنده‌اند یا می‌میرند. اگر سرنخ‌ها خیلی آهسته برسند، وسط کار ممکن است حس انتظار بدهد. ریتم ملایمی در پیش دارید.
عاشقانه سبک است، دست‌کم تا جایی که خلاصه داستان وعده می‌دهد. فلیکس اول به عنوان کسی که کمک می‌کند وارد می‌شود. اگر از صحنه اول یک داستان عشقی پررنگ می‌خواهید، این سریال برایتان خویشتن‌دار است.
چطور ببینیدش
یک شب و یک لیوان چای برایش کنار بگذارید. برای آخر یک روز کاری طولانی مناسب است، وقتی داستانی می‌خواهید که سرتان داد نزند.
در نشست‌های کوتاه هم جواب می‌دهد، چند قسمت سر ناهار، چون معما رشته را بین وقفه‌ها نگه می‌دارد. اما نیمه‌شب نه. این ریتم به دقت شما بیشتر جایزه می‌دهد تا به سرعت.
انتخاب من، و یک جایگزین
اگر قهرمانی توانا که کودکی‌اش را تکه‌تکه کنار هم می‌گذارد شبیه شب دلخواه شماست، سریال Lost and Found را در یک شب آرام وسط هفته شروع کنید. بعد از چند درام انتقامی پشت سر هم، ذائقه را خوب تازه می‌کند.
برای معمایی تاریک‌تر با خانه‌ای گوتیک و معامله‌ای خطرناک، پیشنهاد جایگزین من سریال هر شب چهره خواهرش را به چهره داشت است. وقتی به جای آرامش لرز می‌خواهید، آن را انتخاب کنید.
