آتش‌سوزی جنگلی پالیسید شعله می‌کشد و مارگارت به خانه برمی‌گردد تا یادگارهای مادر درگذشته‌اش را بیرون بیاورد. در اتاق خواب را باز می‌کند و نامزدش را با خواهر ناتنی‌اش در تخت می‌بیند. چند دقیقه بعد شعله‌ها راهش را می‌بندند و آتش‌نشانی به اسم کریس او را بیرون می‌کشد.
برای یک بعدازظهر، این حجم ماجرا زیاد است. بعد داستان بزرگ‌تر هم می‌شود. مارگارت برای حفظ شرکت مادرش با کریس ازدواج می‌کند، همان غریبه‌ای که نجاتش داد.
پدرش جیکوب برای دست دخترش نقشه دیگری داشت. او یک ازدواج سیاسی با شهردار لس‌آنجلس در نظر گرفته بود و انتخاب مارگارت این نقشه را خراب می‌کند.
صحنه خیانت برای شوکه کردن ساخته شده و جواب می‌دهد
یکی از تصویرها لحظه‌ای را نشان می‌دهد که به نظر من همان لحظه کشف مارگارت است. مردی بدون پیراهن در یک اتاق خواب سبز در تخت نشسته، ابروهایش بالا رفته و دهانش باز مانده. زن موبور کنارش با لباس قرمز و گردنبند مروارید تقریباً تکان نمی‌خورد. صورتش بی‌حالت است، انگار حوصله‌اش سر رفته.
این تضاد بهترین انتخاب بازیگری در تصویرهایی است که دیدم. مرد قیافه کسی را دارد که مچش را گرفته‌اند. زن شبیه کسی است که منتظر بود پیدایش کنند. همین یک نگاه بیشتر از یک صفحه دیالوگ درباره خواهر ناتنی به من می‌گوید.
خواهر ناتنی حتی پلک هم نمی‌زند. من بیشتر به صورت او نگاه کردم تا صورت مرد، و حدس می‌زنم سریال هم همین را از ما می‌خواهد.
آتش اولین تصویر واقعی را به این عاشقانه می‌دهد
صحنه نجات لولای اصلی داستان است و سریال با دقت با آن رفتار می‌کند. در یکی از تصویرهای داخل خانه، آتش‌نشانی با لباس کامل در راهرویی پر از دود نارنجی جلو می‌رود. نور گرم و غلیظ است و یک بقچه پارچه سفید جلوی کادر روی زمین افتاده.
خوشم می‌آید که کادر او را کوچک نگه می‌دارد. خیلی کوچک. او مثل قهرمان یک پوستر ژست نگرفته است. مردی است که در راهرویی کار می‌کند که حتی سر دیگرش را نمی‌بیند، و برای همین نجات باورپذیر می‌شود.
ازدواجی که در یک روز بد شکل گرفت
این‌جاست که داستان بیشترین صبر را از ما می‌خواهد. قبول. مارگارت با یک تصمیم ناگهانی با کریس ازدواج می‌کند تا شرکت مادرش به دست پدرش نیفتد. هیچ چیز در داستان وانمود نمی‌کند که این کار عاقلانه است.
او هم‌زمان سوگوار نامزدی‌اش است و سوگوار خانه‌اش. اعتمادش به خانواده هم از دست رفته است.
ازدواج‌های یک‌شبه از ستون‌های این نوع درام‌های کوتاه هستند. ارزششان دقیقاً به اندازه دلیلی است که پشتشان قرار دارد. این یکی دلیل محکمی دارد. ارث به مارگارت انگیزه‌ای عملی می‌دهد و ازدواج با شهردار به پدرش انگیزه‌ای سیاسی.
دو نفر آینده او را برای هدف‌های متفاوتی می‌خواهند. او آن را با اولین مرد صادقی که می‌بیند پس می‌گیرد.
تصویر دیگری مردی با موی تیره و پیراهن یقه‌دار آبی را نشان می‌دهد که در خیابانی آرام می‌دود. دو طرف خیابان درخت است و یک ماشین قدیمی هم پارک شده. هنوز نمی‌دانم به کجا می‌دود. بعد از آن همه دود، کادر حسی آفتابی و معمولی دارد و امیدوارم سریال همین سبکی را برای خود ازدواج حفظ کند.
یک ضعف که باید گفت
شروع سریال فاجعه‌هایش را در فاصله‌ای خیلی کوتاه روی هم می‌چیند. اول خیانت، بعد آتش، بعد نجات. کار سریع پیش می‌رود، اما فرصت کمی می‌ماند تا هر ضربه را پیش از ضربه بعدی حس کنیم.
پدر هم اول به عنوان مانع ساخته شده و بعد به عنوان آدم. مردی که ازدواج دخترش را دور شهردار برنامه‌ریزی می‌کند، به‌راحتی منفور می‌شود. دلم می‌خواهد سریال یک صحنه به او بدهد که توضیحش بدهد. خلاصه داستان چنین قولی نمی‌دهد.
چه کسی ببیند و چه کسی نبیند
اگر عشق بعد از ازدواج را با انگیزه‌ای روشن پشت عروسی دوست دارید، این سریال را ببینید. زاویه آتش‌نشانی به عاشقانه شروعی جسمی و ملموس می‌دهد. برچسب دسیسه خانوادگی هم نشان می‌دهد دعوای ارث هنوز راه زیادی در پیش دارد.
اگر صحنه خیانت در دقیقه‌های اول یک داستان را برایتان خراب می‌کند، از کنارش بگذرید. سریال درباره خیانت رک است و صورت آرام خواهر ناتنی قرار است نیش بزند.
یک شب وسط هفته که شروعی سریع می‌خواهید آن را شروع کنید و به صورت‌ها در صحنه اتاق خواب دقت کنید. همه چیزی که این ازدواج باید جبران کند، همان‌جا چیده می‌شود.
اگر آن شب حال خیانت و دعوای خانوادگی را ندارید، سراغ یک عاشقانه سبک‌تر بروید و این یکی را برای شبی پرانرژی‌تر نگه دارید.
