இரவில் ஒரு பெரிய வீட்டின் படிகளில் மழை பெய்கிறது. சாம்பல் நிற கார்டிகன் அணிந்த ஒரு பெண், பக்கத்தில் வெள்ளி நிற சூட்கேஸுடன் வாசலில் நிற்கிறாள். உள்ளே இருக்கும் ஆண் ஏற்கனவே அவளை வெளியே தள்ளிக்கொண்டிருக்கிறான். அவள் கத்தவில்லை.
அவனைப் பார்க்கிறாள், அவ்வளவுதான்.
ரஹாயுவுக்கு விவாகரத்துக்குப் பிறகு வாழ்க்கை தொடர் அங்கேதான் தொடங்குகிறது. பாதி திறந்த கதவுடன், போக இடம் இல்லாமல், அந்த ஃப்ரேமில் அவள் எவ்வளவு அசையாமல் நிற்கிறாள் என்பதையே திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக்கொள்கிறேன். அந்த ஒரு படத்திலேயே அவள் இழந்தது எல்லாம் தெரிகிறது, வீடு, திருமணம், தன்மானம்.
வீழ்ச்சி, எதிர்பாராத ஒரு புதிய வீடு
கதைச்சுருக்கம் இரண்டு வரிகளில் கதையின் வளைவைச் சொல்லிவிடுகிறது. விவாகரத்தால் நொறுங்கிப்போன ரஹாயு, விராவான் என்ற மாஃபியா குடும்பத்தில் சித்தியாகிறாள், சோனியுடன் அன்பான ஒரு வீட்டை உருவாக்குகிறாள். பிறகு வேலையில் அவமானப்படுத்தப்பட்ட பின், தான் உண்மையில் யார் என்று வெளிப்படுத்தி, தன் வேலையையும் மரியாதையையும் திரும்பப் பெறுகிறாள்.
ஒரு ஸ்டில் காட்டுவதுபடி, முன்னாள் கணவன் சொல்லும் காரணம் அவள் அதிகமாகச் சாப்பிடுகிறாள் என்பது. அற்பமான, அசிங்கமான வரி அது, தொடர் அதை எந்தக் கருத்தும் சொல்லாமல் அப்படியே விடுகிறது. அந்தக் கட்டுப்பாடு எனக்குப் பிடித்தது. கொடுமை தானே பேசுகிறது.
இந்த ஒரு வரி எனக்கு முழு திருமணத்தையும் சொல்லிவிட்டது. பல வருடங்கள் சேர்ந்து வாழ்ந்த பிறகு, ஒரு மனிதன் மனைவியை வெளியே தள்ள இவ்வளவு சின்னக் காரணத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான் என்றால், அந்த வீட்டில் அவள் எப்படி நடத்தப்பட்டிருப்பாள் என்று ஊகிப்பது கடினமில்லை. அதனால்தான் பின்னால் வரும் அவளுடைய எழுச்சிக்காக நான் காத்திருந்தேன்.
காத்திருப்பதுதான் இதன் பலம்
பல மீண்டு வரும் டிராமாக்கள் பழிவாங்கலுக்கு ஓடுகின்றன. இந்தத் தொடர் முதலில் தாழ்ந்த நிலையிலேயே தங்குகிறது. ஆரம்ப ஸ்டில்களில் ரஹாயு மேசையின் குறுக்கே காகிதங்களில் கையெழுத்திடுகிறாள், அமர்ந்திருக்கும் ஒருவனுக்கு ஒரு தட்டு உணவைக் கொண்டு போகிறாள். இன்னொன்றில் கைப்பையை இறுகப் பிடித்தபடி ஒரு பட்லரைப் பின்தொடர்ந்து தங்க வேலைப்பாடுள்ள ஹாலுக்குள் நுழைகிறாள்.
அந்த ஒவ்வொரு ஃப்ரேமிலும் பெரிய அறையில் அவள் சின்னதாகத் தெரிகிறாள். ஃப்ரேம்கள் பெரும்பாலும் அவளைப் பின்னாலிருந்தோ ஒரு ஓரத்திலிருந்தோ பிடிக்கின்றன. இன்னும் அவளுக்குச் சொந்தமில்லாத இடம் எவ்வளவு என்று நமக்குத் தெரிகிறது.
இப்படி ஒரு நாயகியை உடனே பலசாலியாக்காமல் இருப்பது துணிச்சலான முடிவு. ஷார்ட் டிராமா பார்ப்பவர்கள் பொறுமையற்றவர்கள் என்று பலர் நினைக்கிறார்கள், இந்தத் தொடர் அதை நம்பவில்லை. அந்த நம்பிக்கைதான் பின்னால் வரும் வெற்றியை இனிக்க வைக்கிறது.
வீழ்ச்சி உண்மையாக இருந்தால்தான் மீண்டு வருதல் மனதில் இறங்கும். அவள் எழுந்து நிற்கும் முன், அந்த ஈரப் படியில் அவளோடு உட்கார வைக்கிறது இந்தத் தொடர்.
அந்தப் பொறுமைக்கு விராவான் குடும்ப வீட்டில் பலன் கிடைக்கிறது. கடைசியில் அவள் அந்தப் பளிங்கு நடைபாதையில் கால் வைக்கும்போது, உலகம் மாறுவது தெளிவாகப் புரிகிறது. அது அரண்மனை போல இருக்கிறது. அவள், எப்போது வெளியே போகச் சொல்வார்கள் என்று காத்திருக்கும் விருந்தாளி போல இருக்கிறாள்.
சின்னப் பார்வைகளால் கட்டப்பட்ட நடிப்பு
நாயகியின் சிறந்த தருணங்கள் அவளுடைய எதிர்வினைகள். காகித வேலைக் காட்சியில், ஒரு இளைஞன் மேசை மேல் சாய்கிறான், அவள் கவனமான அரைப் புன்னகையுடன் அவனை நிமிர்ந்து பார்க்கிறாள். புன்னகைக்கக்கூட அனுமதி உண்டா என்று உறுதியில்லாதவள் போல.
ஸ்டில்கள் முகத்தை நம்புவது எனக்குப் பிடித்தது. ஆரம்ப ஃப்ரேம்களில் அவள் தோள்கள் குனிந்தே இருக்கின்றன, அந்த மேசையில் வரும் புன்னகையில்தான் முதல் முறையாக அவை தளர்வது போலத் தெரிகிறது. நல்ல நடிகை உடல்மொழியால் ஒரு முழு அத்தியாயத்தையும் சொல்ல முடியும், இவர் அதை ஒரே படத்தில் செய்கிறார்.
வசனங்களைவிட இந்த மௌனங்கள்தான் எனக்கு நினைவில் நிற்கின்றன. அவள் பேசாமல் நிற்கும் ஒவ்வொரு நொடியிலும், இதுவரை அவள் விழுங்கிய அவமானங்களின் கனம் தெரிகிறது.
பலவீனம் அதன் தாளம்
விவாகரத்துக்குப் பிறகு வாழ்க்கை நீண்ட தொடர், ஒவ்வொரு எபிசோடும் ஒரு கொக்கியில் முடிய வேண்டும். ஒரே அமர்வில் பார்த்தால் அந்தக் கொக்கிகள் குவியத் தொடங்குகின்றன. கதை சின்னச் சின்னப் பாறைகளால் ஆன ஒரு படிக்கட்டு போலத் தோன்றலாம்.
மாஃபியா பக்கமும் பின்னணியிலேயே இருக்கிறது, குறைந்தபட்சம் ஆரம்பத்தில். குற்றக் கதைகளுக்காகவும் அதிகாரப் போட்டிக்காகவும் வருபவர்களுக்கு, டேக் சொல்வதைவிட இது மென்மையாகத் தோன்றலாம். மீண்டு வருதல் முன்னால் போகிறது, சோனியுடனான காதல் பின்னால் வருகிறது.
இன்னொரு சின்ன எரிச்சலும் உண்டு. பின்னால் வரும் ஸ்டில்களில் மோதிரமும் குடும்ப அரசியலும் நிறைய டிராமா வரப்போவதைக் காட்டுகின்றன. ஆனால் தொடக்கப் பகுதி அவற்றுக்குக் கொஞ்சம்தான் இடம் தருகிறது. அலுவலகக் கதை ஆக்கிரமிக்கும் முன் அந்த வீட்டை இன்னும் கொஞ்சம் பார்க்க விரும்பினேன்.
சோனியுடனான உறவும் அந்த வீட்டுக்குள்தான் வளர்கிறது, அதனால் அந்தப் பகுதி சுருங்கும்போது காதலும் கொஞ்சம் சுருங்குகிறது. சோனி யார், அவன் ரஹாயுவை எப்படிப் பார்க்கிறான் என்பதை இன்னும் ஆழமாகக் காட்டியிருந்தால், அந்தக் காதல் கதைக்கு இன்னும் எடை கூடியிருக்கும்.
யார் பார்க்கலாம்
அடிமட்டத்திலிருந்து தொடங்கும் நாயகி, அவளைத் தூக்கிவிடும் புதிய குடும்பம், பலனைச் சம்பாதிக்கும் மெதுவான ஏற்றம், இவை பிடிக்கும் என்றால் பாருங்கள். புதிய குடும்பத்தின் அன்புதான் தொடரின் கதகதப்பான மையம். ஒரு மாஃபியா வீடு, அவமானப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்கு அடைக்கலமாக மாறுவது முரண்பாடாகத் தோன்றலாம். அந்த முரணில்தான் இந்தத் தொடரின் இனிமை இருக்கிறது, சொந்த வீடு கொடுக்காத மரியாதையை ஒரு அந்நிய வீடு அவளுக்குத் தருகிறது.
சில நிமிடங்களுக்கு ஒரு புதிய கிளிஃப்ஹேங்கர் உங்களைக் களைப்படுத்தும் என்றால், அல்லது காதல் முதலில் வர வேண்டும் என்றால், தவிர்த்துவிடுங்கள். மாஃபியா என்ற டேக்கை மட்டும் பார்த்து வருபவர்களும் ஏமாறக்கூடும்.
ஒரே மாரத்தானுக்குப் பதில் மூன்று நான்கு மாலைகளாகப் பிரித்துப் பாருங்கள் என்பது என் அறிவுரை. ஒவ்வொரு இரவும் ஒரு அமைதியான காட்சிக்குப் பிறகு நிறுத்துங்கள். அப்போது அந்த ஏற்றம் கொக்கிகளின் சரம் போல இல்லாமல் ஒரு கதையாக உணரப்படும்.
நான் அப்படித்தான் பார்த்தேன். ரஹாயு தான் யார் என்று வெளிப்படுத்தி, வேலையிலும் மரியாதையிலும் தன் இடத்தைத் திரும்பப் பிடிக்கும் கட்டம் வந்தபோது, அந்த நீண்ட காத்திருப்பு முழுவதும் பலன் தந்தது போல உணர்ந்தேன். ஒரே இரவில் ஓட்டியிருந்தால் அந்த உணர்வு இவ்வளவு ஆழமாக இருந்திருக்காது என்று உறுதியாகச் சொல்வேன்.
